สอบเสร็จแล้วว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...

ขอตะโกนดัง ๆ ซัก 10 รอบ

ในที่สุด.. ชั้นก้อทำอะไรที่อยากจะทำได้แล้ว  จิง ๆก้อไม่ได้อยากทำไรเป็นพิเศษหรอกนะ  รู้แต่ว่าไม่อยากอ่านหนังสืออ่ะ

อยากไปเที่ยว ช้อปปิ้ง ดูหนัง  กินอะไรอร่อย ๆ

เพื่อนๆ ชั้นว่างแล้ว  จะชวนไปไหนก้อได้เรย

อยากไปหาคุณแฟนจัง 

เมื่อคืนคุยกัน 4 ชั่วโมง  จริง ๆ ไม่ถึงหรอกนะหลับไปซะ 2 ชั่วโมงอ่ะ  แล้วก้อตื่นมาคุยต่อ (ฟังดูโรคจิตหว่ะ แหมก้อจะใช้โทสับให้คุ้มอ่ะ)

แต่ตอนนี้มีเรื่องเครียดกว่าตอนสอบอีก

น้ำหนักขึ้นค่ะ.. ต้องไดเอ็ดเป็นการด่วน!!

เมื่อวานจะแต่งตัวไปสอบ  กระโปรงทั้งตู้  ดิชั้นใส่ได้ตัวเดียวค่ะ  โอ้ววมายก็อด.. เข้าขั้นวิกฤตและ

วันนี้ตั้งใจจะไดเอ็ด  เอาแบบเร่งด่วน (เรียกว่าแบบขี้เกียจก้อได้นะ)

วันนี้จะไม่กินข้าวคับทั่น  จะกินแต่น้ำกะนมเท่านั้น

ทำท่าจะดีหว่ะ  ทำได้ถึงบ่ายสองแล้วก้อกินทวิตตี้รสเอ็กซ์ตรีมชีสห่อใหญ่ไป 1 ห่อ แง๊งงงง.. หนูผิดไปแล้วค่า  หมดกันที่อดทนมาตั้งแต่เช้า  เห้อ.. กรูจะบ้าตาย  นี่ต้องไปออกกำลังกายจิง ๆเรอะ  ขี้เกียจหว่ะ

แย่จังเรย มีจะกินแต่กินไม่ได้  เป็นกรรมอีกรูปแบบนึง  ทรมานน้อยกว่าไม่มีกินนิดนึง  เอาชนะใจตัวเองนี่โคดยากเรยหว่ะ

อยากสวยต้องอดทน.. กรรมเจง ๆ

ถ้าอ้วนใส่เสื้อไม่ได้ไปค่อนตู้นะ  ซื้อเสื้อใหม่ไม่ใช่ทางเลือก  ต้องกลับไปผอมเท่าเดิมอย่างเดียวเท่านั้น เข้าใจมั๊ย

ภาระกิจนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก  ต้องอาศัยความอดทนสุด ๆ

ต้องทำให้สำเร็จให้ได้

นี่ถ้าตั้งใจอ่านหนังสือสอบแบบนี้  เอาแค่ครึ่งก้อพอ พ่อแม่ดีใจแย่เรย

ยิ่งมาโดนสบประมาทด้วยว่าความผอมของเราเป็นอดีตที่ไม่อาจหวนกลับมาแล้ว  เชอะ.. ไม่ยอมโว้ย  เด๋วชั้นจะกลับไปปิ๊งให้ดู

ภาระกิจแรก  3 โล

ดูดิ๊ว่าจะใช้เวลาแค่ไหน

น้ำหนักขึ้นอีกแล้วววววววววว

แง๊งงง...

ทำไงดีอ่ะ

3 โล แล้วนะเนี่ย

ดูมีอันจะกินเกินไปแล้ว - -"

คราวนี้ไดเอ็ดวิธีไหนดีเนี่ย

หยุดเรย ไม่ต้องบอกให้ออกกำลังกาย  ช้านออกจนเหนื่อยจะตายอยู่และ  พอออกเสร็จก้อกินซะอย่างกะกัวจะผอม

เรื่องอดอาหารไม่ทำอยู่แล้ว  เพราะเวลาหิวหน้ามืดเนี่ย...  โอ้วว!!  มันจะกินมากกว่าปกติหลายเท่าเรย(ลองมาแล้ว)  ไม่น่าเชื่อว่าชั้นจะกินได้มากขนาดนี้

ใครอยากได้น้ำหนักติดต่อได้นะคะ  ยินดีและเต็มใจมอบให้อย่างยิ่ง

ให้เลย 5 โล  มาก่อนได้ก่อนจ้า

...

เงียบ..

...

เอ่อ ไหว้ละ  ใครก้อได้มาเอาไปหน่อยเหอะ

(T_T)

"ตีสอง"

เป็นช่วงเวลาปกติของสมาชิกสมาคม sleepless socity อย่างเราที่จะยังเดินเพ่นพานอยู่ในห้อง ทำอะไรไร้สาระไปเรื่อย ๆ ไม่หลับไม่นอน  จริง ๆ น่าจะเรียกว่าพวกนอนเช้าตื่นสายดีกว่านะ

ระหว่างที่เรากำลังนั่งเล่น(ไร้สาระ) สายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นคราบสีดำๆ บนเพดาน

อะไรหว่า?? ปกติไม่เคยมีอะไรอยู่ตรงนั้นนี่นา  ด้วยความที่เราสายตาสั้น มองเห็นไม่ชัด ประกอบกับสัญชาตญาณบอกว่าไม่ควรเข้าใกล้ unidentify object เกินไป  รักษาระยะห่างให้อยู่ในระยะปลอดภัยดีก่า  จึงรีบควาญหาแว่นตาคู่ชีพ

พอมองเห็นภาพชัด คราบดำ ๆก้อดันมีขางอกออกมา นับได้ 8 ขาพอดีไม่ขาดไม่เกิน

น้องชาร์ลอตอยู่บนเพดานห้องดิชั้นค่ะ

หยึ๋ยย..!!

แมงมุมยักษ์ ขนาด medium เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 นิ้ว อยู่บนเพดานเหนือหัวช้านนน..

กรี๊ด!!  อยากตะโกนออกมาดัง ๆ  แต่ไม่กล้า  กลัวแมงมุมได้ยินแล้วจะตระหนกตกใจวิ่งเตลิดหนีหายไปได้ (แมงมุมมีหูป่าวหว่า) หรือไม่ก้อเสียงคนเราเป็นคลื่นความถี่อะไรประมาณนั้นใช่ป่ะ  ก้อเลยกลัวว่าหากแหกปากออกไปจะเกิดคลื่นความถี่สั่นสะเทือนที่ทำไห้คุณน้องชาร์ลอตรับรู้และอาจหนีไปได้  เป็นไงวิชาการสุด ๆ ฟังแล้วดูดีมีความรู้จริง ๆ

เอาเหอะ  จะยังไงก้อช่าง  เพราะตอนนี้อยู่ ๆ เกิดอาการอัลไซเมอร์เฉพาะส่วนขึ้นมาอย่างฉับพลัน  ขาดิชั้นค่ะ  มันก้าวไม่ออกซะงั้น  แถมทำท่าจะยืนไม่อยู่อีกต่างหาก  หันไปดูนาฬิกา  ขณะนั้นเป็นเวลาตสองกว่า ๆพอดี

ทำไงดีว่ะ!??! สงสัยคืนนี้ต้องอพยพไปนอนที่โซฟา  แล้วยกห้องนอนให้คุณน้องชาร์ลอตไป  ฟังดูอนาจ  แต่เราไม่สามารถอยู่ร่วมห้องกันได้แน่ ๆ  ต้องรอจนกว่าจะมี angel ใจดีมาไล่มันออกไปจากห้องก่อน  ไม่งั้นเราไม่เข้าไปในห้องเด็ดขาด

แต่นี่มันห้องนอนเค้านะ  แกจะมาอยู่ในห้องชั้นได้ไงอ่ะ  ไม่ยอมหรอก  หลังจากประกาศก้องไปว่า ถ้ามีชั้นต้องไม่มีแก!!

ตัดสินใจได้ดังนี้จึงวิ่งไปเรียกบุพการีทั้งสองมาอัญเชิญคุณน้องชาร์ลอตไปอยู่ที่อื่น  แหะ ๆๆ ก้อรู้ว่ามันดึกมากแล้วอ่ะนะ  แต่แบบว่าไม่มีปัญญาไล่เองง่ะ 

 Mommy กะ Daddy ที่สุดแสนประเสริฐของเรา  เย้!!  ในที่สุดเราก้อได้ห้องนอนกลับคืนมา

เรื่องตื่นเต้นเล็กน้อยในคืนธรรมดา ๆ ของเรา

ยังไงก้อไร้สาระอยู่ดีเนอะ 555+

เอาน่า.. ไร้สาระวันละนิดจิตแจ่มใส ^________^

เอาแล้วไง ยุ่งแล้วเนี่ยทำไงดี

เค้าจะขอคืนดีอ่ะ ทำไงง่ะ

ได้ยินตอนแรกก้อแอบดีใจว่าในที่สุดก้อต้องกลับมาหาชั้น แต่คิดอีกที..

มันเห็นกรูเป็นอะไรว่ะ นึกจะไปก้อไป อยากจะมาก้อมา มาพูดแค่ "ขอโทษ" นี่มันไม่พอหรอกนะ ทำอะไรกับชั้นไว้บ้างทำเป็นลืมได้ไง แล้วนี่อยู่ ๆ จะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ได้ไงว่ะ ฝันไปเหอะ

โอ้ย.. แต่ทำไมกลุ้มว่ะเนี่ย

เคยเป็นมั๊ย... เรื่องบางเรื่องที่เรารู้ดีว่าควรต้องทำยังไง อะไรเป็นสิ่งที่ถูก ที่ควรทำ แต่กลับไม่อยากทำ อยากทำที่มันตรงกันข้าม อยากทำตามใจตัวเองมากกว่า รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรทำ แต่ก้อยังอยากทำ

คน 2 คนที่เข้ามาในชีวิตเรา

คนนึง.. เค้าดีกับเราเหลือเกิน ดูแล ห่วงใย เอาใจใส่ ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เค้าทำให้เรารู้สึกว่าเราโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอคนอย่างเค้า บางครั้งเรายังคิดเรยว่าทำไมเค้าถึงดีกับเราขนาดนี้ ทำไมถึงรักเราทำเพื่อเรามากขนาดนี้ เรามีค่าขนาดนั้นเรยหรอ

แต่กับคนอีกคนนึง.. เราคบกันมานาน เค้าทำให้เราเสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก เราต้องร้องไห้เพราะเค้าไม่รู้กี่ครั้งกี่หน โกหกเราสารพัด สนใจแต่ตัวเอง ไม่ห่วง ไม่แคร์ ไม่ว่าเราจะทำอะไรให้เค้ามากมายขนาดไหนเค้าก้อไม่เคยเห็นค่า แต่..เราก้อยังโง่ทำไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเราก้อพร้อมที่จะให้อภัยเสมอไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเจ็บแล้วไม่รู้จักจำ เรารู้ดีว่านิสัยเค้าเป็นแบบนี้ เค้าไม่มีทางเปลี่ยน เราเองก้อไม่ได้คิดจะเปลี่ยนเค้า ขอแค่ให้คิดถึงเราซักนิกก้อพอ

ถ้าคิดด้วยสมอง เหตุผลแค่นี้มันก้อเพียงพอที่จะตัดสินใจได้แล้วว่าควรรักใคร เลือกใคร อยู่กับใครแล้วเราจะมีความสุข แล้วเราก้อตัดสินใจไปแล้วนะ เค้าเองไม่แคร์ด้วยซ้ำที่เราจะไป เค้าลืมทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย ทำเหมือนเวลา 5 ปีที่ผ่านมาไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเรย เค้ามีคนใหม่ได้ทันที ตัดเราออกไปจากชีวิตเค้าได้ทันที มันทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า เค้าเคยรักเราบ้างมั๊ย เราไม่มีค่าอะไรให้เค้าจดจำเรยหรอ ช่วงเวลาดี ๆที่เคยมีด้วยกันเค้าลืมมันไปหมดแล้ว หรือเรามันบ้าไปคนเดียว เค้าไม่เคยรู้สึกดีอะไรด้วยเรย เรามันฝันละเมอไปคนเดียว

สำหรับเค้าเราคงเป็นผู้หญิงโง่ ๆ คนนึง เป็นแค่คนฆ่าเวลา คนที่เค้าใช้ให้ทำอะไรก้อทำ

รู้ทั้งรู้แบบนี้แต่ทำไมใจเรามันยังรัก ยังแคร์คนใจร้ายคนนั้น ทำไมยังคิดถึง ยังเป็นห่วง ถึงปากจะบอกว่าโกรธ แต่รู้มั๊ยว่าในใจเรามันให้อภัยไปนานแล้ว ไม่เคยคิดจะโกรธหรือเกลียดเค้าเรย

ส่วนนึงเราคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะความผูกพัน ที่ทำให้เรายังรักยังห่วงเค้า เราคบเค้ามานาน เค้าเป็นเหมือนส่วนหนึ่งในชีวิตของเราไปแล้ว ส่วนที่สำคัญด้วย การจะทำใจให้ลืมเค้ามันยากและต้องใช้เวลา เราเองยังไม่รู้เรยว่าจะต้องใช้เวาอีกนานแค่ไหน เราต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

แต่ที่รู้ตอนนี้คือ เค้ายังเป็นคนที่เรารักไม่ว่าเค้าจะใจร้ายกับเราขนาดไหน เค้าก้อยังเป็นคนที่เรารัก

เรามันโง่แบบนี้ก้อสมควรแล้วที่จะเจ็บ

วันนี้พอว่างเราก้อฟุ้งซ่านอีกแล้ว อดนึกถึงเค้าไม่ได้ มันอยากรู้ว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั๊ย ทำอะไรอยู่ อยากรู้ว่าจะมีซักนิดมั๊ยที่เค้าจะคิดถึงเราบ้าง เราห่างกันไปแบบนี้ เค้าจะรู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไปจากชีวิตเค้าบ้างมั๊ย หรือว่าไม่รู้สึกอะไรเรย เราเป็นอดีตที่ไม่ควรค่าแก่การจดจำเรยหรอ ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา มันมีความหมายอะไรกับเค้าบ้างมั๊ย

ทำไมเค้าลืมง่ายจัง แล้วทำไมเราถึงยังโง่ไม่รู้จักลืมแบบนี้ ตอนนี้เค้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่เค้าว่าดีแล้ว เราก้อควรจะทำอย่างงั้นบ้าง แต่ทำไมเรายังยึดติดกับความหลังที่มันไม่มีทางกลับมา รู้ทั้งรู้แต่กลับไม่ลืม เวลาไม่ช่วยให้เราลืมเค้าได้เรย หรือมันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่านี้ เมื่อไหร่เราจะทำใจได้ซะทีว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เค้าเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

ถ้าเราไม่ยอมเปลี่ยนแบบนี้ คนที่จะเจ็บ จะเสียใจ ก้อมีแต่เราคนเดียว เราจะร้องไห้คนเดียวไปถึงไหน ร้องให้ตายเค้าก้อไม่รู้หรอก

มันอึดอัดที่ต้องทำเหมือนเข้มแข็ง ทำเหมือนเราไม่เป็นอะไร เราไม่อยากให้คนรอบข้างต้องมาเป็นห่วงหรือกังวลใจเรื่องเรา

มันเหนื่อยที่ต้องแกล้งยิ้ม ทำเป็นร่าเริง ทั้ง ๆ ที่ข้างในมันเจ็บจนบอกไม่ถูก ทรมานจัง

เมื่อไหร่เราถึงจะลืมเค้าซะที

เราไม่อยากร้องไห้แล้ว ไม่อยากเสียใจแล้ว

แต่ทำไมมันยังแคร์ ยังสนใจความเป็นไปของเค้า ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้คุยกันมาซักพักนึงแล้วนะ

"อย่าไปมองดู เวลาที่เค้ามา

อย่าไปรับฟัง ที่คนเค้าพูดกัน

อย่าไปนึก อย่าคิดเอง ว่าเค้ายังสำคัญ

อย่าไปฝันว่าเค้าจะคืนมา..."

บังคับใจตัวเองนี่มันยากจัง เราจะทำได้มั๊ยนะ แล้วมันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกัน ถึงจะลืม

Dear God,

Please help me forget him. He hurt me too many times but i don't understand why i still care. PLEASE, i don't wanna feel like that anymore, i don't wanna love him, i don't wanna hurt, i don't wanna cry. I want to get him out of my mind. Please give me some strangth to get through this tough time. My life is better without him.

Now, i have someone who really love me and i do love him, too. He's so nice and very kind. He treated me well and be such a perfect gentleman. I want to start my life with him and love him with all my heart. Please let's me have a happy life and forget all the past.

Amen!!

แต่คนที่ "ดี" กับคนที่ "รัก" ต่างกันรู้มั๊ย

คนดี ๆทำไมไม่รัก รักทำไมแต่คนไม่ดี

ถ้าเราไม่เจอกับตัวก้อคงไม่มีทางเข้าใจ

พูดว่าควรทำยังไงมันง่ายแต่ให้ทำจิง ๆมันยากมากนะ

เราจะทำได้มั๊ย ยังไม่รู้เรย